Welkom in onze polder...

 

 

Dit is ons mooie huisje aan de dijk...

 

En dit is de achterkant, dus genomen vanaf de stallen...

Dit is onze 25-jarige KWPN-er Amigo-R met papa John en Jelle op zijn rug...

Hier zie je mama's beste vriend, Lusitano Quiosque met mama Elke en ja hoor, weer Jelle

Dit zijn onze stallen, in de grote achteraan staan Amigo en Quiosque en de kleine voor de kleintjes, pony's Muis en Poesta, de bokken Jakob en Jacob, kippen, duiven en eendjes, rechts zie je de rijbak...

Dit zijn 2 dikke vrienden die altijd aan het stoeien zijn, Rottweiler Max en Golden Retriever Bram...

Dit is een greepje uit ons veestapel, de rest zal binnenkort ook te zien zijn...ik hoop dat jullie met plezier onze logjes zullen lezen.

 

 

 

 

 

 

 

Max is er al een tijdje niet meer en wij maar vooral Bram hebben het er nog steeds erg moeilijk mee. We wilden altijd al eens een Bernersennenhond omdat ik die zo prachtig vind, bovendien wil ik een waakhond die afschrikt dus de keuze was snel gemaakt, een Bernersennenreu zou het worden, op internet gezocht naar een goede fokker (René Froger heeft er ook zn Berners vandaan) en papa Gizmo? daar loop je niet zomaar langs zeg...(www.berner-sennen.nl) dus had ik gebeld en een heel aardige mevrouw nodigde ons uit om eens langs te komen en rustig kennis te maken met haar prachtige honden.

Vanmiddag was het zover, we mochten een pupje uitzoeken bij een Bernersennenfokster op de Veluwe, en dat was feest vooral voor onze Jelle, hij dook bijna tussen de pups,

De keus was gemaakt, hier zat onze nieuwe vriend bij maar ja, welke zullen we nou nemen? dit waren de drie reutjes,

Ze zijn allemaal heel erg lief maar papa had al meteen een favoriet,

 

Dat is hem dus geworden, onze Joep,

 

Jelle was helemaal blij, papa blij en mama? die had natuurlijk een andere pup in gedachten, een iets rustiger exemplaar...maar ok, dit was wel een kanjer en ja, ik wil een stevige hond op het erf die er wel staat natuurlijk en nu maar hopen dat Joep op zn vader lijkt want dat is een beer!

Beetje moeilijk te zien maar geloof me, het is echt een joekel en laat ik dat nou graag willen...

11 juni is de grote dag dan komt Joep bij ons wonen. We hebben er heel veel zin in en verheugen ons enorm...al is het gemis van onze kanjer Max er niet minder om...

Tja, iedere mama vindt haar kindje natuurlijk mooi en leuk en lief, tenminste, bijna altijd, dus ik ben niet anders...ik ben hartstikke trots op mn jongens. Vroeger kon ik dat nooit zo begrijpen en was (heel begrijpelijk trouwens) alleen maar trots op mijn paarden maar het cliche klopt...wacht maar tot je zelf moeder bent. Dus bij deze foto's van mijn grote trots...overigens vind ik mijn paarden ook nog steeds de leukste, mooiste en liefste hoor! 

Tijmen als "ladykiller"

2 broers bij oma  met de trots van oma aan, haar zelfgebreide spul...lekker blauw haha.

24 februari werd ie officieel verwacht. Aangezien Jelle precies op de uitgerekende dag kwam (20 nov 2005) hadden John en ik besloten dat dit mannetje toch echt wel eerder zou komen...yeah right...pas op 5 maart gaf ons prinsje (die waarschijnlijk prinsheerlijk in mijn baarmoeder vertoefde) het op, nadat ik woensdag was gestript (au, wist niet dat je dat zo erg voelde...) en nog geen aanstalten maakte om snel te willen komen, hebben ze hem maar gedwongen -zielig hé-. In het ziekenhuis kreeg ik een druppie weeenopwekker en woow, dat was genoeg voor hem. Na anderhalf uur weeen en 2 minuten persen werd ie op de wereld gegooid...onze 2e prachtige zoon:  TIJMEN:

 

 

 

Helemaal gaaf en gezond, nu na 4 weken gaat het goed. Het is weer even wennen en zoeken maar we hebben elkaar aardig leren kennen...is het geen plaatje? nou vooruit nog één dan:

 

 

Beetje groter en met trotse broer Jelle...

Ik denk dat het februari was in het jaar 2001. Quido en ik liepen in Amsterdam door het park te wandelen en ineens zag ik daar een klein, schattig Rottweilertje spelen. "Ach wat een schatje" zei ik tegen de baasjes. "Je mag hem hebben" zeiden ze terug...huh? verstond ik dat goed? Ja, vertelden ze, zijn eigen baasje kon niet meer voor hem zorgen en anders moet ie naar het asiel, ja dat moet je tegen Elke zeggen...Aangezien wij graag een Rottweiler wilden was het het proberen waard vond ook John later. We kregen er van alles bij, een mand, etensbakken, een bench, een riem en weet ik wat allemaal. Maar, als zou blijken dat het niet ging werken, we hadden Quido ook nog, brachten ze hem zelf maar naar het asiel. Hij was een maand of vier en wel een beetje verwaarloosd. Hij was angstig, pieste en poepte snel in de goot om daarna snel weer naar boven te gaan. Maar ok, hij lag wel na een uur bij ons te zijn te slapen in de gang dus hij voelde zich wel thuis bij ons. Ook had ie een rare tik om alles in zn mond te proppen, vooral zakdoekjes en papiertjes van de straat, en dan zn kaken stijf op elkaar te houden en het nooit meer af te willen staan. Met heel veel rust en liefde hebben we hem het vertrouwen weer terug weten te geven en in een paar maanden tijd veranderde hij langzaamaan in een geweldige, stabiele maar vooral betrouwbare Rottweiler. Dat het niet altijd over rozen ging bleek weer vaak genoeg als we naar het bos gingen. Quido luisterde goed maar Max... als ie een hond heel in de verte zag...roetsj...weg was ie en zie hem dan maar weer terug te krijgen. Ik heb weleens gehad dat zo'n meneer heel aardig riep vanaf de andere kant: "mevrouw, uw hond is hier hoor" en ik hem zo had zitten dat ik terug schreeuwde: " hou hem maar"...Die man zal wel gedacht hebben haha...Ook was het feest als we een uitlaatbedrijf tegenkwamen met tig honden...Quido zat al lang en breed in de auto en keek me aan met zo'n blik, " kom El, we gaan en laten die gek gewoon hier achter" en toen dacht ik, ach ik probeer dat eens, doe net of we weg rijden, dan zal ie toch wel komen? Nou mooi niet als ie kon zwaaien deed ie dat...pfff, doodmoe ben ik geweest, om nog maar te zwijgen over alle trimmers die hij de stuipen op het lijf heeft gejaagd... Maar ook dat hoorde erbij en langzamerhand werd ie steeds gehoorzamer en met heel veel liefde, geduld, rust en consequentie veranderde hij in de lieve, stabiele maar vooral betrouwbare Rottweiler die hij was...ja was want vanmorgen hebben we onze lieve vriend moeten laten inslapen...hij was pas acht jaar oud...we zullen hem zo vreselijk missen...

Gisteren zijn we voor een 20 weken echo naar het zh geweest. Jelle mee, 'ooooh, baby kijken'. Alles is voor zover te zien goed, alles is dicht en gesloten hoe het hoort te zijn en hartje, longen, maag, darmpjes, alles zag er heel goed uit, gelukkig. Tot slot de vraag, "wat gaat het worden? weer een jongetje of dit keer een meisje????" gelukkig hadden we geen voorkeur en dat scheelt haha...maar Jelle krijgt een broertje hoor, helemaal leuk en stoer 2 van die jongens straks...ben nu wel erg benieuwd naar de pretecho...maar dat is pas over een week of 4!

Een vraag die ik veel krijg is, 'hoe voel je je?', nou daar kon ik heel kort over zijn nl 'slecht'.

Nu ben ik  13 weken dus gaat het weer wat beter maar zo rond de 6 tot ongeveer 11 weken dacht ik echt wel eens, 'waarom deden we dit ook alweer?' Zo goed als ik me voelde tijdens de zwangerschap van Jelle, zo rot voelde ik me deze keer steeds...Met Jelle lustte ik een aantal dingen niet meer zoals vis en koffie maar echt misselijk ben ik niet geweest. Dit keer eet ik wel gewoon (nou ja, ik heb veel trek in drop weer maar ook van die vieze zoete dingen, apenkoppen enzo en spekkies, haha) maar soms was ik zo misselijk dat ik wel eens een plastic groentenzakje bij de AH heb gepakt, voor het geval dat...gelukkig niet gebruikt maar het zegt wel iets toch? Maar ok, het hoort erbij en nu het weer beter gaat is het ook wel weer snel vergeten natuurlijk maar ik zal nooit meer zeggen dat die aanstaande moeders zich niet zo aan moeten stellen haha. Ik ben dus uitgerekend op 22 februari 2009 en alles is tot nu toe goed. Met 20 weken krijgen we weer een echo en dan hopen we te horen 'wat' het wordt. Ik heb echt absoluut geen voorkeur, ik hoef echt niet zo nodig een meisje, ik vind 2 jongens ook helemaal stoer en top. Voor Jelle misschien wel zo leuk, een broertje maar we zien wel en de enige reden dat we willen weten wat het wordt is dat we dan maar 1 naam hoeven te verzinnen haha. En het is makkelijk met kleertjes kopen en kamertje inrichten etc. Nou, deze zwangere Neel gaat weer even verder want na die weken loopt het hier een pietsie uit de hand qua werk dus we gaan er weer tegenaan...tot snel...

  

Eerste foto's zijn nog onduidelijk maar dit begint ergens op te lijken.

Na 12 weken en 5 dagen zwangerschap...

Zoals je weet hebben we onze kleine pullen 'opgesloten' in Wies dr paleis. Maar dat kan natuurlijk niet eeuwig zo blijven (al zou deze moederkloek dat wel het liefste willen, helemaal toen ik vanmiddag een grote kiekendief over zag vliegen  ) maar ik ben toch van mening dat mijn kleine gele wandelende donsjes een boel moeten leren in het wild dus het was de hoogste tijd dat ze de wijde wereld introkken...nadat ik het hok had opengezet kwam  moeder  voorzichtig even kijken:

Hé, het hok lijkt wel open te staan,

Brrr eng hoor...

Hé, kom maar...

Lekker rustig om je heen kijken hier. Wat zijn ze toch nog klein hé. Helaas kan ik ze nu niet meer terug duwen haha...

Nou, daar gaan ze dan...op naar het avontuur.

Ooms en tantes zijn ook nieuwsgierig geworden en volgen het viertal op de voet.

Ze moeten wel op afstand blijven, niet te dicht bij mijn bloedjes...

Zo, hier gaat het dan gebeuren, jullie eerste echte zwemles...heel wat anders dan het afwasteiltje haha...

Mama doet het voor maar het is toch wel spannend hoor om er zo in te duiken...

Maar uiteindelijk zijn ze er allemaal in en zwemmen ze vol verwachting weg...op zoek naar alle avonturen die ze ongetwijfeld gaan beleven in onze sloot...en hun hok? die wordt alweer opgeruimd door de werkster

 

UPDATE: Dit is nu twee dagen geleden en het gaat super, je ziet ze groeien en ze komen iedere avond veilig slapen in 'hun' hok. Arme Wies...

Ooooooh El wat heb jij een mooie voeten!!!!!

Ja ook zonder dit prachtige kunstwerk gemaakt door Karin vind ik dat ik hele mooie voeten heb. Mijn broers en zussen hebben ongeveer dezelfde voeten en, grappig detail, die vinden dat dus ook van zichzelf haha...ik word er heel vaak mee geplaagd door John 'o ja jullie zijn die familie die vinden dat ze van die mooie voeten hebben', 'ja inderdaad ja, dat zijn wij, voeten om jaloers op te worden, ha'.

Maar goed, het gaat nu om de nail-art  hoewel ik het wel jammer vind dat ze zo vaak verstopt in mijn schoenen zitten maar met dit weer zijn ze weer lekker vrij haha... overigens heeft Jelle de voeten van zijn vader  naja...

 

O enne, zojuist vond ik twee eendjes...dood...snik...verdronken...en nog één die er heel slecht aan toe is dus die zal me ook wel gaan verlaten...snik...je zou toch denken dat eendjes kunnen zwemmen

Jaha ik weet het nu wel, hoor ik jullie zeggen, maar ik blijf er lekker toch over doorloggen haha.... Max is Jelle zijn allerbeste vriendje denk ik, hij is nu een dagje ouder en dus een stuk rustiger, hoewel dat ook héééél anders is geweest hoor  maar dat is een ander verhaal, nu dus Jelle en Max als dikke vrienden,

Zie je dat tongetje van Max?  Ze zijn zo gek op elkaar dat Jelle echt alles met hem kan doen, staat ie op zijn oor? dan blijft Max gewoon even rustig wachten met zijn hoofd optillen totdat Jelle een stapje opzij zet omdat wij dan natuurlijk wel even ingrijpen, het ken te gek ook haha. Buiten loopt die trouwe lobbes ook achter hem aan te sjokken en vanaf dat Jelle kan kruipen legt ie van alles op zijn brede rug, zakdoekjes, zand, schelpjes en dus ook steentjes en daar heb ik een foto van genomen,

Ik hoop dat deze vrienden nog veel avonturen mogen beleven saampies...